۳ راه برای مقابله با حملات شرم و افسوس

وقتی مغزتان با یک خاطره شرم آور به شما ضربه می زند.

نکات کلیدی

• حملات شرم و  افسوس تجارب فیزیکی ناگهانی و همراه با یک خاطره شرم آور هستند.
• حملات شرم و  افسوس در افرادی که از رفتار اجتماعی خود انتقاد می کنند رایج است.
• بخشش خود، افزودن زمینه، و افشاگری سه راه برای کاهش نیش حملات شرم و افسوس هستند.

وای!، حمله شرم و افسوس. زمانی اتفاق می‌افتد که ما اصلاً انتظارش را نداریم: زیر دوش ، موقع شستن لباس یا انجام کاری به همان اندازه بی‌معنا. مغز ما تصمیم می گیرد با یک خاطره فلاش از یک لحظه شرم آور ما را مشت کند.

ک خاطره ناخوشایند به ذهن هجوم می آوررد و به دنبال ان گرفتگی فیزیکی و بعد آماج انتقادات علیه خود. این حالت آزاردهنده باعث می شود که زیر لب فحش بدهید، سرتاان را تکان دهنی  یا بر سر کائنات فریاد بزنند. “به چی فکر می کردم؟”

حملات انقباضی بسیار رایج هستند، به خصوص اگر ما تمایل داشته باشیم که نسبت به خود سخت گیری کنیم. ما می توانیم بدترین منتقد خود باشیم. مغز ما به ما اجازه نمی دهد که وقتی از قوانین درونی تخطی کرده ایم. “من باید همیشه باوقار باشم.” “من همیشه باید کار درست را انجام دهم.” “من باید همیشه قضاوت خوبی داشته باشم.” “من هرگز نباید خودم را احمق کنم.”  و…. به  این  راحتی فراموش کنیم

چگونه با آنها کنار بیاییم؟ در اینجا سه ​​رویکرد بسیار متفاوت وجود دارد: درهای جلو، عقب و جانبی:

1. ۱- به خودتان حق بدهید. حملات شرم  و  افسوس معمولا ما را به خاطره ای از گرفتار شدن در انجام کاری که اشتباه، احمقانه یا مضحک می دانیم بازمی گرداند. اما ما نمی‌توانیم با انتظار اینکه هیچ اشتباهی در زندگی نداشته باشیم ، در قضاوت هیچ نقصی نداشته باشیم، یا هیچ تصمیم احمقانه ای بگیریم، زندگی را سپری کنیم.۲- خودتان را ببخشید. برای خود ۱۵ ساله خود که به طرز غم انگیزی نتوانست دوست شما را تحت تأثیر قرار دهد، دلسوزی کنید. مراقب نسخه ای از خودتان باشید که وقتی دوستتان بیماری را فاش کرد، بی احساس بودید. خودتان را ببخشید که مسئول مصاحبه شغلی خود را با نام اشتباه صدا زدید. به طور خلاصه، این توقع را از خود دور کنید که هرگز کار خجالت‌آور، شرم‌آور یا احمقانه انجام نمی‌دهید. طیف کاملی از تجربیات انسانی، از جمله اشتباهات احمقانه را به خود اجازه دهید.۳- قبل و بعد آن لحظه را در نظر بگیرید. در حملات شرم  وافسوس یک کلیپ فیلم کوتاه در نظر اورده می شود: یک کسری از ثانیه عطسه روی رئیس شما. چهره دوستتان بعد از گفتن آن شوخی که متوجه توهین آمیز بودن آن نشدید.. فیلم را گسترش دهید تا قبل و بعد از آن را در بر بگیرد تا به لحظه دلخراش شما زمینه خاصی ببخشید. به دفعات دیگری فکر کنید که با آن معلم تعامل داشتید، با آن دوست در حال معاشرت بودید.۴- به کسی که به او اعتماد دارید در میان بگذارید. حملات شرم  و  افسوس به این دلیل آسیب می بینند که احساس می کنند آزاردهنده، تحقیرکننده یا شرم آور هستند. شرم به ما می گوید که دیگر هرگز از این تجربیات صحبت نکنیم. برای مقابله با این، برخلاف آنچه شرم به شما می‌گوید عمل کنید و آن را با کسی که قضاوت نمی‌کند به اشتراک بگذارید. گفتن داستان شرم آور خود به کسی که از شما حمایت می کند، با پاسخ من هم چنین تجربه ای داشته ام مواجه می شوید، یا در غیر این صورت قبح آن احساس شرم برداشته م ی شود و تاثیر آآزار دهندگی آن از بین می رودد.

   در مجموع، دوباره فکر کنید که حملات شرم و افسوس چیزی است که برای همه اتفاق می افتد – شما، من و هر فردی که این را می خوانید – و بنابراین شما را به یک تجربه جهانی و بسیار انسانی متصل می کند.